LARISA INIĆ: Plan velikog tate

Subotica: Maglai protiv HNV-a – druga runda

Priredio: Larisa Inić
06. mar 2015

Gradonačelnik Subotice Jene Maglai poput pravog nasilnika okomio se na, u aktuelnim političkim okolnostima, nemoćnu hrvatsku nacionalnu zajednicu. Drugi put u samo šest meseci uskratio je Hrvatskom nacionalnom vijeću gostoprimstvo Velike većnice Gradske kuće zbog navodno čisto političkog konteksta, koji je samo on (dobro, i Mirko Bajić) video u najavljenom predstavljanju Zbornika radova „Bunjevci u vremenskom i prostornom kontekstu“ i naučne monografije „Tradicijska baština i etnokulturalni identitet podunavskih Hrvata Bunjevaca“.

Oglasio se brže-bolje i miljenik onoga što telefonira Facebooku i Twitteru, a koji je preko Saveza bačkih Bunjevaca (Mirko Bajić) odmah ukazao kako je tribina Hrvatskog nacionalnog vijeća u suštini gruba asimilacija, a da je najveći problem što se ta i slične asimilatorske aktivnosti finansiraju iz srbijanskog i vojvođanskog budžeta.

Bajić je optužio Hrvatsko nacionano Vijeće da su autori dve knjige “kvazinaučnici” (reč je o desetak univerzitetskih profesora), koji u suštini “ugrožavaju pravo na nacionalno osećanje i diskriminišu, vređaju i omalovažavaju na nacionalnoj osnovi, sve one koji se izjašnjavaju kao Bunjevci”.

Bajićevi Bunjevci, začudo, asimilatorske namere nisu videli u udžbenicima na ćiriličnom pismu, a koji su im iz štamparskih presa, jesenas, još vrući, prosleđeni direktno u školske klupe, iako Bunjevci sa ćirilicom imaju veze koliko i predsednik sa društvenim mrežama (dobro, možda ipak malo više). Na sličnu privilegiju – mislim na udžbenike a ne na ćirilicu – vojvođanski Hrvati čekaju godinama.

Gradonačelnikova argumentacija, prema kojoj bi se “Velika većnica i drugi prostori u Gradskoj kući što je moguće više koristili u protokolarne, turističke svrhe, a manje za programe koji imaju ili mogu imati politički karakter” pada već u sledećeoj rečenici u kojoj obrazlaže da prednost imaju – “programi iz oblasti kulture, međunarodni skupovi, programi od posebnog značaja za lokalnu samoupravu i nacionalne zajednice, te naravno za skupštinska zasedanja”.

Onda u obrazloženju, Maglai navodi da u slučaju hrvatske zajednice (on određuje) prioritet imaju obeležavanje svih nacionalnih praznika, događaji poput godišnjice DSHV-a, Dani Balinta Vujkova, Dužijance, ali da se organizatori programa kao što su promocije knjiga, sportski jubileji, kongresi i seminari upućuju na korišćenje velike sale u Novoj opštini ili amfitetra Otvorenog univerziteta.

Promocija dve knjige u organizaciji Hrvatskog nacionalnog vijeća, svakako se mogu svrstati među programe od posebnog značaja za hrvatsku nacionalnu zajednicu ili kao skup međunarodnog karaktera; suština problema je na liniji Jene Maglai-zdrav razum, i dakako u činjenici da ni u njegovoj ni u glavi Mirka Bajića nije baš svejedno o kojoj se nacionalnoj zajednici radi.

Vojvođanske Hrvate u Srbiji politički dominantno zastupa Demokratski savez Hrvata u Vojvodini, koji je – a SVM to neće očigledno nikada zaboraviti – godinama bio u koaliciji sa sada anatemisanom Demokratskom strankom. To se u onoj kući u ulici Age Mamužića, doživljavalo kao svojevrsna izdaja višegodišnjih političkih partnera iz devedesetih. Od kada je pre godinu i po dana formirana nova skupštinska većina, Demokratski savez Hrvata u Vojvodini ima tretman najmlađeg usvojenog brata, koga svi tuku po glavi, a najstarijem se bratu (SVM) odmah prikačio i slabiji ali klasični bully (Savez bačkih Bunjevaca), koji ne propušta priliku da napadne HNV.

Ujedinjeni tako, prvi čovek grada, koji ima manire šerifa, i njegov ključni savetnik (po kuloarima ga zovu gradonačelnikov prinudni upravnik), optužujući za diskriminaciju i asimilacijiu, obavljaju veliki državni posao započet još u vreme režima Slobodana Miloševića, a to je sistematsko slabljenje hrvatske nacionalne zajednice. Bez pravog partnera na političkoj sceni u Srbiji, ovdašnji će se Hrvati na koncu, svakako morati obratiti međunarodnim institucijama i matičnoj državi, koja zarad dobrosusedskih odnosa više neće moći da toleriše ponašanje Subotice. Ono je uostalom i tako samo sprovođenje plana velikog tate iz Beograda. Zato je protest izražen na tribini na kojoj su lideri ovdašnje nacionalne zajednice nosili na nadlakticama trake crveno-bele boje, daleko od licemerja. To je vapaj nemoćnih da se suprotstavimo siledžijama, jer ćemo, ma koliko to otrcano zvučalo, svakako svi stići na red.

(Autonomija)

Podelite ovu stranicu!

Karikatura nedelje
STUPS: Aktivisti
Pretraga arhive
Pretraga po datumu
Pretraga po kategorijama
Google Pretraga