SRĐAN ŠUŠNICA: Gdje to ide Dodik

29 Oct 2016

Jašući na ultranacionalizmu, rusofilstvu i revizionizmu Dodik je uspio instalirati ozbiljno ekonomsko, bezbjednosno-obavještajno i kulturno-propagandno prisustvo Rusije i ruske meke i konkretne moći u Banjoj Luci i RS

Politika Milorada Dodika već duži niz godina pokazuje jasan kontinuitet. Prije svega vanjskopolitički. Ali i prepoznatljivi kriminalno-diktatorski i neofašistički stil i rezultante na unutrašnje političkom planu. On je mali balkanski autokrata sa nasilničkim sklonostima i vrlo jasnih koruptivnih i kriminalnih tendencija, koji se zagrće plaštom, ne više tradicionalističkog nacionalizma, već brutalnog etnofašizma. Njegovo zaokretanje od umjerenog bosanskog Srbina i racionalnog pro-zapadnog političara ka tvrdom ultranacionalističkom političaru proruskog senitmenta je počelo još 2008. i 2009. godine, kada je SIPA vodila istragu i Tužilaštvu BiH u slučaju “Zgrada Vlade RS” istražujući tragove o prevarama, utajama poreza i pranju novca pri kupoprodaji i izgradnji sadašnje zgrade Vlade RS ali i sa njima povezanom privatizacijom Telekoma Srpske. Tada je njemu lično bilo jasno da lično bogaćenje i vođenje proevropske i probosanske politike neće ići zajedno. Okreće se Rusiji i lično i politički, a indicije koje dolaze iz afera “Pavlović banka” i “Rusko zlato” govore da je u posljednjih 4-5 godina vjerovatno tamo uskladištio ogromno materijalno bogatstvo. Širok je spektar njegovih saradnika i saučesnika koji su mu to omogućili od Bijeljine i Zvornika do Mrkonjić Grada, pa preko Beograda do Moskve. Dodik je sada praktično potpuno u ruskim rukama i ucjenjen ne samo novcem koji mu Rusi čuvaju već i potencijalnim ruskim političkim azilom koje čuva kao posljednje svoje utočište. Nedugo nakon što je te 2009. preko svojih koruptivnih veza i srpskih kadrova u SIPAi uspio zaustaviti istragu u slučaju “Zgrada Vlade RS” koju je vodio sadašnji direktor policije FBiH Dragan Lukač (koji je tom prilikom i smijenjen sa svoje tadašnje funkcije u SIPAi), Dodik i njegovi političi saradnici radikaliziraju svoj ideološki narativ i retoriku. U posljednjih 6-7 godina izborne kampanje SNSDa se potpuno oslanjaju na etnoekskluzivizam, netoleranciju i diskriminaciju prema svemu što nema atribut “srpski”, na negiranje ratnih zločina i genocida, na viktimizaciju bosanskih Srba i na glorifikaciju agresije i brutalnog rata kroz koji je nastala RS. Samo se sjetimo SNSDovih slogana u izbornim kampanjama: “Moja kuća Srpska” i “Srpska, kuća do kuće”. Slogani koji nedovsmisleno glorifikuju etničko istrebljivanje pomoću kojeg je sada na teritoriji RS “svaka kuća do kuće srpska”. To je ne samo vulgarno već monstruozno. SNSDovu logiku prate i njihovi koalicioni partneri kao npr. Socijalistička partija RS koja ima slogan “Ruka ruci” aludirajući na nastavak nacionalističke sintagme koja se mogla često čuti 90tih na tadašnjoj srpskoj televiziji “ruka ruci nismo Turci”.

Dodik intezivno i sistematski vodi politiku rehabilitacije ili bolje reći rekonvalidacije genocida i ratnih zločina na kojima nastala RS, prikazujući ih kao veličanstvene uspijehe i “junaštva” srpske vojske, srpskog naroda i srpske elite. Prikazujućih ih kao nužne, potrebne i poželjne političke poteze i ishode, na kojima sada nove generacije Srba u BiH, tačnije u RS trebaju da grade svoju budućnost. Nije više u pitanju negiranje genocida, tu fazu je Dodik završio odavno. Ovdje se radi o glorifikaciji genocida, zbog čega se Dodikov režim zaista može okarakterisati kao mali srpski rajh. Pa sjetimo se samo otvaranja Andrićgrada u etnički istrebljenom i opustošenom Višegradu koje se poklopilo sa obilježavanjem 100godišnjice sarajevskog atentata i početka I sv. rata. Dodik je parama poreskih obveznika RS koje je poklonio Kusturici, upravo kumovao izgradnji te “srpske germanije” i posljednje revizionističke kapi u genocidom stvaranoj RS.

Zato ne treba da nas čude ova odlikovanja srpskim neofašistima kakvi su Karadžić, Krajišnik i Plavšićka. Dodik je još prije 6-7 godina ponovo uspostavio Senat RS, nekadašnje Karadžićevo savjetodavno tijelo u kojem je sjedila elita srpskih inteletkualnih monstruma i ideoloških krvnika koji su inspirisali i aplaudirali na masovna ubijanja nesrba. Sada je u njemu Dodik posadio apologete i legitimizatore genocida i RS-a i provincijalne perjanice srpske etnoimeprijalne politike, dao im plate da reže kad im gazda kaže. Revitalizovao tzv. ANURS (Akademiju nauka i umjetnosti RS) kao još jednu dogmatsku instituciju koja ima zadatak da posrbi i srpskim nacionalizmom kontaminira sve i jednog bosansko-hercegovačkog intelektualca, pisca i naučnika imena koje bi “trebalo da zvuči kao srpsko”. To šta ta klika radi od likova i djela pisaca kakav je Kočić ili Ćopić ili Skender Kulenović je prestrašno i sramotno. Zatim je okupio i na platni spisak stavio ratnu političku elitu RS u udruženju “Asocijacija stvaralaca RS” čiji članovi su ugledni zločinci ili još ugledniji inspiratori zločina kakav je Krajišnik, Kalinić, Vučurević i drugi. Imenovanje studentskog doma imenom zločinca ili njegovo odlikovanje su samo posljednje manifestacije dugo razrađivanog i uspotavljanog sistema i ideološko-političkopg poretka u RS. Poretka u kojem nakon “revolucije krvi” 90tih kojom je očišćen pretendovani “srpski teritorij” i kako tako pravno legitimiziran, dolazi “revolucija duha” u kojoj se RS treba legitimizirati ideološki, kulutrno i vanjskopolitički. Namjerno koristim ove ustaške ideološke sintagme “revolucije krvi pa duha” jer RS posmatram kao neku vrstu postmoderne NDH. Dodik upravo radi na toj “revoluciji duha” i svaki njegov potez se može čitati u tom ključu. Dodik nije sam izmislio taj ključ. Ključ velikosrpskog etnoimeprijalnog i etnoekskluzivnog “lebensraum-a” je prije 30 godina uspostavljen od strane dijela inetektualne elite Beograda predvođene Ćosićem i iznešen je u zloglasnom memorandumu SANU, javno obznanjenom 1986. godine. Nažalost taj memorandum, iako je direktni uzrok svih nedaća koje su zadesile srpski narod 90tih, još uvijek lomi kičmu svim progresivnim političkim snagama u Srbiji i BiH i još tlači građane koji sebe percipiraju kao Srbe ili pravoslavce, gdje god se oni nalazili na ovom Balkanu. Taj memorandum SANU sada djeluje kao ideja koja se materijalizovala, koja se ostvarila u svoj svojoj monstruoznoj želji i preciznosti. Memorandum SANU nam sada može poslužiti kao prolog publikacije “Istorija Republike Srpske” koju je Dodik lično naručio, a koja je izdana uz pomoć dogmatičara krvi i tla koje okuplja na Fakultetu političkih nauka u Banjoj Luci, na Pravnom fakultetu, na ANURS i u svom kabinetu. U toj tzv. “istoriji” nema priče o masovnim istrebljenjima i protjerivanjima nesrba iz bosanskih gradova i sela, nema priče o genocidu, nema priče o kampanji terora zbog koje je više od milion ljudi sa tih 72% okupirane teritorije pod kontrolom VRS moralo da bježi iz svojih kuća, a kako bi Srbi i autori memoranduma SANU imali svoju “banovinu” u BiH i rješili tobož “srpsko nacionalno pitanje”. U toj tzv. „istoriji“ naći ćete malo činjenica, puno ideoloških konfabulacija i nametnute amnezije, kojima se ustvari žele negirati sva dostignuća ZAVNOBIHa i modernizacije jedne multietničke i multikonfesionalne države kakva je Bosna, a ustoličiti RS kao „vjekovna težnja srpskog naroda u BiH“. Klasično revidiranje i pisanje istorije od današnjice pa unazad ka prošlosti, po principu „vidjeću šta je bilo juče kako mi se to juče svidi danas“. Kako je sve što ima veze sa nastankom i opstanom RS neraskidivo povezano sa Srbijom, tako je i ova tzv. “istorija”, napisana uz nesebičnu podršku esencijalističkih intelektualaca iz Beograda i Srbije, prije svega “uglednog” revizioniste i novog pantomimičara srpskog nacionalizma Čedomira Antića. Zanimlljiva je povezanost memoranduma SANU i ove tzv. istorije RS, jer se u isto vrijeme u Srbiji vode procesi rehabilitacije memorandumna SANU, rehabilitacije i glorifikacije Slobodana Miloševića i njegove zločinačke politike, a time i „njegove RS“. Stvari su dosegle takve fantazmerske razmjere, da ja ne znam kako neko iole normalan i mentalno zdrav može tu knjigu i tu cijelu Dodikovsku i neofašističku priču glorifikacije i legitimizacije RS uzeti za ozbiljno, a kamoli za svoje životno ili ideološko opredjeljenje. Zato ovo što Dodik radi u RS treba da bude crvena linija i opomena i najtvrđim zagovaračima i sljedbenicima ili pak viktimizatorima i legitimizatorima pobijeđene ustaške ideje i NDH, kako u Hrvatskoj, tako i u BiH. Pogotovo jer je Dodik uspiješno u svoju igru uvukao i određene političke snage među Hercegovcima i bosanskim Hrvatima i u BiH i u Hrvatskoj. Snage koje bi željele revitalizovati ideju “Herceg-Bosne”, ideju koja je ništa drugo do plagijat velikosrpske politike, ideju koja je dovela do etničkog istrebljenja nehrvata sa pretendiranog tzv. “hrvatskog grunta” u BiH. Tu prije svega mislim na Čovića i njemu bliske, koji kopirajući Dodika na svakom ćošku tragaju za sigurnom lukom za svoje lično bogatstvo, priželjkuju neki 3. entitet, svojevrsnu “hrvatsku verziju RS-a”. To su pobijeđene ideje, i nadam se da će političari u Hrvatskoj, prije svega u HDZ-u, imati snage ukloniti ih sa političke scene kao neozbiljne, antihrvatske, antievropske ili ako hoćete anticivilizacijske u onom najuniverzalnijem ljudskom smislu.

Klika koju je Dodik okupio oko sebe ne bavi se samo revizijom skorije prošlosti. U RSu se zadnjih 6-7 godina intezivnije nego u postratnom periodu dižu spomenici i memorijalne table četnicima i nacističkim kolaboracionistima iz 2. svjetskog rata. Antifašistički partizanski pokret NOBa se posrbljava, prikazujući ga se kao monolitno i većinski “srpskim” pokretom otpora, gdje tobož nije bilo muslimana, Hrvata, katolika i drugih narodnosti. Time se nameće floskula da ako u partizanima nije bilo nesrba, onda su partizani mnogo „sličniji“ četnicima. Slijede skaradni i lažni pokušaji izjednačavanja uloge četnika i partizana u II sv. ratu, koji nemaju utemeljenja u ozbiljnoj istoriografskoj građi. Upravo Dodik u posljednjih 3 godine svojim obraćanjima na obilježavanju Dana borca na Mrakovici (Kozara) i javnim nastupima jasno pozicionira kao srpski vožd koji „ima jednako razumijevanje i prema partizanima i prema četnicima“ i koji će napisati neku „novu istoriju pomirenih Srba“ u BiH. Time se istorija antifašizma i NOBa potpuno falsifikuje i revidira. Četnici su baš u Bosanskoj Krajini stupili u najraniju i najintezivniju kolaboraciju sa ustašama i nacistima, već prilikom nacističkog slamanja partizanskog otpora na Kozari, a kasnije i u tzv. četničkom puču 1942. godine kada se otvoreno stavljaju na stranu NDH koja kuću po kuću i selo po selo desetkuje jevrejsko, pravoslavno i romsko stanovništvo Krajine. Pokušavaju se ignorisati činjenice i posrbiti antifašizam te održati to neko “svesrpsko ideološko pomirenje”. To pomirenje je u RS nametnuto odmah ’92. putem rata i “revolucije krvi”, tačnije svopšteg klanja, da bi se sada skoro 25 godina poslije genocida u Srebrenici i 70tak godina poslije poraza nacista i četnika, to svesrpsko pomirenje moglo umiti, servirati prosječnom građaninu i legitimizirati kao “naša nova, jedina i prava istorija”, ali sada u kontekstu “najmlađe srpske države” RS-a. Koja je, da bi apsurd bio potpun, upravo i nastala na preživjelim šprancama i fašističkim ideološkim postavkama Velimirovića, Moljevića i Vasića 30tih godina 20. vijeka, koje su prethodile četničkom poretku i nacističkoj kolaboraciji cjelokupne Nedićeve Srbije. I tako krug je zatvoren, živjela Nedićeva Srbija i njena nasljednica RS.

No, sve bi ovo moglo ostati u domenu intelektualne i ideološke rasprave, da Dodikov režim ne radi na potpunoj destabilizaciji ne samo BiH nego i Balkana. Dodik je ucjenjeni ruski čovjek i veliki pragmatičar koji uspiješno koristi sve ove opisane ideološke teme za provokaciju i izazivanje tenzija, ali i dugoročno za vođenje jedne sistematične politike osamostaljivanja pa i potpune nazavisnosti RS od BiH. Dodik provodi jednu projekciju srpskih nacionalista u kojoj Dejton nije početak RS-a kao jedne od regija u BiH, već njeno zvanično priznavanje kao države koja u Dejtonu tobož, unosi svoj državnopravni suverenitet u BiH. Srpski nacionalisti i Dodikov režim nisu još shvatili da je Dejton dao šansu srpskom narodu u BiH da ne doživi totalnu kapitulaciju nakon zločinačkih politika koji su vodili njihovi lideri, već da krene ispočetka. Dejton je dao mogućnost bosanskim Srbima i njihovim političarima da se odreknu državnog udara na ustavnopravni poredak i državni integritet BiH koji je izveden 9.1.1992. i ranije u oktobru 1991. godine. Priliku da raskinu sa ostavštinama rata i agresije i odreknu od preddejtonske, pobunjeničke i zločinačke RS. Šansu da se prizna državnopravni suverenitet i kontinuitet BiH od ZAVNOBiHa, preko RBiH do dejtonske BiH, a da se postdejtonska RS shvati kao potpuno nova politička tvorevina neraksidivo vezana za BiH, a ne kao država koja ima pravo na samoopredjeljenje. No tu priliku niko od političkih garnitura bosanskih Srba nije ni shvatao a kamoli prihvatio i tu će ležati sve buduće tragedije koje će zadesiti srpski narod u BiH. Insistirajući na tzv. “državnosti RS”, kontinuitetu RSa od 9.1.1992. na dalje i na pravu na samoopredjeljenje, Dodikov režim nastavlja sa politikom rata i teritorijalnih pretenzija, ali sada u jednom novom vanjskopolitičkom kontekstu u kojem je ruska politika jako zainteresovana da bude svjetski igrač na mnogim kriznim područjima pa i ovom balkanskom.

Jašući na ultranacionalizmu, rusofilstvu i revizionizmu Dodik je uspio instalirati ozbiljno ekonomsko, bezbjednosno-obavještajno i kulturno-propagandno prisustvo Rusije i ruske meke i konkretne moći u Banjoj Luci i RS. Razmjeri tih veza su vidljive na svakom koraku u RS, od Ruda do Banja Luke. Policija RS se militarizuje i formira se neka vrsta unutrašnje vojske, ali i novi obavještajni aparat. Sve uz pomoć ruskog FSB. Ubrzo će Rusi imati svoju agenturnu i bezbjednosno-obavještajnu bazu i aerodrom u kasarni Zalužani pokraj Banja Luke u koju se upravo ulažu deseci miliona maraka porskih obveznika RS za njenu modernizaciju. Uz pomoć Dodika Putinova politika i moć se ankerisala u BiH i ne vidim načina, osim rata, da se ona deinstalira iz BiH. Zbog te ruske zaleđine Dodik ima samopuzdanje i hrabrost da nameće referendume, da provocira i proizvodi tenzije, i da se ne boji nikakvog hapšenja ili pak drugih posljedica. Dodik neće stati, i dok u BiH postoji RS, ta će tvorevina uvijek proizvoditi neke nove Dodike. Zbog iracionalnog rusofilstva i suludih “srpsko-ruskih nadanja” srpskog nacionalističkog establišmenta, Rusi će uvijek uspijevati preko te etnoteritorijalne tvorevine destabilizirati BiH i cijeli region. Možemo očekivati i nove referendume kao npr. onaj što već “čuči” u Službenom glasniku RS o sudu i tužilaštvu BiH, ili možda o samostalnosti države RS unutar relane unije BiH, kako srpski nacionalisti vole da vide oblik državnog uređenja u BiH. Dodikov režim će ići u pravcu potvrđivanja “državnosti RS” i na vanjskopolitičkom i na unutrašnjepolitičkom i kulturnom, ali i na pravno-političkom planu, što je ustvari priprema za konačnu secesiju za deceniju ili dvije. To što Dodik radi je iznurivanje protivnika u BiH i dio je strategije koju Rusi vode lokalno po različitim regionima kao odgovor na zapadnu strategiju obuzdavanja Rusije. Ovo može potrajati još dvije decenije a da se ništa spektakularno ne desi u BiH, i zato to Dodiku i uspijeva. Novija dešavanja i atak ruskih bezbjednosnih službi, preko Srbije i RS, na Crnu Goru i njen prozapadni establižment ukazuje da će Rusi ubrzo morati kompezirati poraz koji su doživjeli u kampanji protiv Đukanovića. Crna Gora bespovratno ide u NATO, a Rusi ostaju bez izlaza na Jadran. Ko je sljedeći na redu, vidjećemo. Možda Makedonija koja ima također vrlo sudbonosne izbore u decembru ove godine? RS sa Dodikom na čelu je svakako stabilan i ideološki i operativni oslonac Putinovom režimu za destabilizaciju cijelog Balkana. Poslije ovog Dodikovog referenduma kocka je bačena i sve je moguće.

(Slobodna Dalmacija)