Rezolucija Treće vojvođanske konvencije

06 Jan 2009

?staju?i dosledni stavovima i stremljenjima Prve i Druge vojvo?anske konvencije, sadržanim u dokumentima

?staju?i dosledni stavovima i stremljenjima Prve i Druge vojvo?anske konvencije, sadržanim u dokumentima “Suboti?ka inicijativa” (Subotica, februara 2005.) i “Vojvo?anska ustavna inicijativa” (Novi Sad, jula 2006.), koji su grubo ignorisani ve? samim antidemokratskim na?inom donošenja važe?eg oktroisanog republi?kog Ustava;
Odlu?ni u solidarnoj rešenosti da ukažu na neophodnost istinskih korenitih i celovitih promena aktuelnog ustavno- pravnog sistema Republike Srbije na trajnim osnovama i u skladu sa istorijskim položajem u kome se država Srbija i AP Vojvodina našle nakon raspada “druge Jugoslavije” i nestajanja federativnih država SRJ i SCG, odnosno – u nameri da ukažu i na neophodnost novog samokonstituisanja istorijskih konstitutivnih entiteta Srbije i Vojvodine u zajedni?ku, složenu i me?unarodno priznatu državu – Republiku Srbiju, ?iji ?e oni biti integralni i ustavno ravnopravni delovi;
U želji da ukažu na najefikasnije puteve i metode ostvarivanja tih svojih strateški zna?ajnih ciljeva, stavova i politi?kih zadataka, koji proisti?u iz takvih stremljenja,

U?esnici Tre?e vojvo?anske konvencije usvajaju slede?u

R E Z O L U C I J U

I
Vojvodina je na ustavnom referendumu 2006. rekla odlu?no NE važe?em Ustavu Republike Srbije – kako zbog na?ina njegovog donošenja, tako i zbog njegovog sadržaja, posebno zbog položaja Vojvodine u Republici Srbiji. Taj Ustav uopšte ne daje nikakve garancije vojvo?anskoj autonomiji, ve? se ona prepušta zakonima koje prostom ve?inom donosi Skupština Srbije prema trenutnom odnosu snaga. Odbijanjem takvog Ustava Vojvodina je plebiscitarno potvrdila stavove Prve i Druge vojvo?anske konvencije i politi?ke stavove i zalaganja autonomisti?kih politi?kih snaga u poslednje dve decenije. A potvrdila je ta svoja opredeljenja i izrazito ve?inskom podrškom proevropskoj politi?koj opciji, kako na januarskim izborima za Predsednika Republike, tako i na majskim izborima za republi?ku i skupštinu APV i lokalne organe vlasti.
Tim izrazito ve?inskim izjašnjavanjima gra?ani Vojvodine su bitno doprineli da kona?no u Republici Srbiji u celini uverljivo odnesu odlu?uju?u politi?ku pobedu snage koje su obe?avale da ?e ubrzati integraciju naše zemlje u evropske tokove i njenu emancipaciju od miloševi?evskog politi?kog nasle?a; dakle – one politi?ke snage od kojih Vojvodina o?ekuje korenite demokratske reforme i donošenje novog ustava, uklju?uju?i tu i suštinsku promenu ustavnog položaja Pokrajine.

Ta i takva izjašnjavanja gra?ana i naroda Vojvodine, a naro?ito njihovo NE nametnutom ustavu, imaju daleko širi politi?ko- istorijski zna?aj nego što je samo odbijanje jednog oktroisanog ustava.

Tre?a vojvo?anska konvencija taj širi politi?ko- istorijski zna?aj tuma?i ovako:

VOJVODINA NE?E

– monopol politi?kih partija u kreiranju konstituvnih akata i donošenju sudbinski važnih odluka, jer je to pravo svih gra?ana a ne samo politi?kih partija i njihovih vrhuški;
– centralisti?ki i unitaristi?ki ure?enu državu, niti uniformna institucionalna rešenja za razli?ite i umnogome specifi?ne sredine i subjekte;
– partitokratsku vladavinu nad ukupnom društvenom strukturom, kao ni dominaciju uorta?enih partijskih aristokratija u društvenim zbivanjima i na javnoj sceni;
– formiranje republi?ke Vlade sa jednopartijskim ministarstvima i isto tako jednopartijskim gazdovanjem najbogatijim javnim preduze?ima u cilju podele plena, na svim nivoima vlasti, što je i sistemski preduslov i izvorište sveprisutne korupcije;
– dominaciju izvršne vlasti nad zakonodavnom i sudskom;
– neorganizovanu i korumpiranu državu, a organizovani kriminal;
– reinkarnaciju klerikalizma i rojalizma;
– obnavljanje liderskog autoritarizma, postizborni trijumfalizam i samovlasno reduciranje jasne izborne podrške gra?ana Vojvodine evropskim i provojvo?anskim opcijama na podršku pojedinim politi?kim strankama i njihovim vo?ama;
– ustavno ograni?avanje radnih, sindikalnih i socijalnih prava i indiferentnost vlasti prema njihovom kršenju;
– beskrupuloznu manipulaciju javnoš?u finansijskim ucenama, kadrovskim mahinacijama, i skrivanjem i friziranjem podataka od opšteg interesa;
– produžavanje dvodecenijske politike raubovanja, drasti?ne plja?ke i prodaje u bescenje vojvo?anskih resursa, imovine i kapitala;
– rapidno zaostajanje Vojvodine u razvoju, koje ukida svaku perspektivu pre svega mladima u njoj, ali i njenom ukupnom razvoju, a rezultat je centralisti?kog ustrojstva sistema i r?avog upravljanja privredom i državom;
– prosja?enje pokrajinske administracije pred izvršnim organima Republike i napadno i ponizno veli?anje onoga što joj se udeli.

VOJVODINA HO?E

– bitno druk?ije ustavno- pravno ustrojstvo Republike Srbije i donošenje potpuno novog ustava kojim ?e se okon?ati politi?ki sistem koji se temelji na Memorandumu SANU i kojim ?e Republika Srbija kao složena država biti ustavno ure?ena prema tekovinama moderne politi?ke teorije i savremene evropske prakse. To podrazumeva novi istorijski dogovor ravnopravnih istorijskih i konstitutivnih entiteta Srbije i Vojvodine o njihovom samokonstituisanju i udruživanju u Republiku Srbiju kao zajedni?ku celovitu, složenu i suverenu evropsku državu;
– Republiku Srbiju kao demokratsku, gra?ansku, sekularnu i decentralizovanu državu, kao zajedni?ku Republiku ustavno ure?enu saglasno prirodnoj i istorijskoj složenosti njenog bi?a, što podrazumeva njenu regionalizaciju i jaku lokalnu samoupravu i poštovanje principa supsidijarnosti u organizovanju vlasti;
– ustavnu potvrdu izvornog politi?kog subjektiviteta i regionalnog identiteta Vojvodine i neotu?ivog i nepotrošivog suverenog tekovinskog prava ravnopravnih naroda i gra?ana koji u njoj žive da samostalno odlu?uju o sopstvenoj sudbini;
– pravo Vojvodine, da u skladu sa novim principima ustavno- pravnog sistema Republike Srbije, samostalno donosi sopstveni konstitutivni akt, koji osigurava ravnopravnost nacionalnih zajednica i svih gra?ana u konstituisanju pune autonomije pokrajine; da ure?uje i ostvaruje zakonodavnu, izvršnu i sudsku vlast; da upravlja vlastitim prirodnim i svojim radom stvorenim resursima, kao i svojim izvornim prihodima i vlastitom imovinom;
– pravo Vojvodine da na osnovu pune ravnopravnosti sa Srbijom kao konstitutivnim entitetom, a na temelju nesporivih istorijskih, politi?kih i ekonomskih osobenosti i argumenata, utvrdi trajne osnove konstituisanja i budu?eg ure?enja zajedni?ke složene države i preuzme svoj deo odgovornosti za njeno funkcionisanje i razvoj, za ja?anje njenog teritorijalnog integriteta, njene trajne unutrašnje stabilnosti i me?unarodne bezbednosti, ugleda i subjektiviteta;
– pravo i obavezu Vojvodine da svojim aktima osigurava punu ravnopravnost manjinskih naroda i garantuje im sve one oblike manjinske autonomije, kojima se ona optimalno postiže, u okvirima konstitutivnim aktom definisane autonomije Vojvodine;
– zajedni?ko utvr?ivanje strategije dugoro?nog ekonomskog, politi?kog, regionalnog i ukupnog društvenog razvoja zajedni?ke države Srbije;
– povratak imovine koja je Zakonom iz 1996. oduzeta AP Vojvodini i lokalnim samoupravama;
– vra?anje ste?enih i priznavanje modernih radnih i sindikalnih prava i razvijene socijalne funkcije države;
– pravo Vojvodine da daje svoj puni doprinos repatrijaciji i da odgovara za politiku integracije onih izbeglih i prognanih lica, koja su masovno naseljena upravo na ovim prostorima;
– ubrzan postupak punog uklju?ivanja Republike Srbije u Evropsku uniju i druge evropske integracije i u me?unarodnu zajednicu u celini;
– mir, stabilnost i dogovorno rešavanje svih problema sa kojima se država Srbija danas suo?ava.

II
Tre?a vojvo?anska konvencija ceni da se stavovi iz ove Rezolucije mogu ostvariti:

1. Podrškom bira?a vojvo?anskim autonomisti?ki orijentisanim strankama, kao i drugim strankama koje Vojvodini priznaju pravo na punu ustavnu autonomiju, na slede?im pokrajinskim izborima radi osvajanja ubedljive ve?ine u Pokrajinskoj skupštini. Takva skupština mogla bi da svojim odlukama zahteva, a svojim odlu?nim angažovanjem i izdejstvuje priznavanje politi?kog subjektiviteta Vojvodine, kao bitnog polazišta za samostalno donošenje konstitutivnog akta Vojvodine i novog Ustava Republike Srbije;

2. Tre?a vojvo?anska konvencija o?ekuje da ?e pre svega one politi?ke stranke koje su je sazvale, kao i sve druge partije evropske demokratske orjentacije u Vojvodini i Srbiji, uz logisti?ku podršku nevladinih organizacija iste provenijencije, osigurati puno akciono sadejstvo sa ciljem da na lokalnim, pokrajinskim i republi?kim izborima, osiguraju u Vojvodini i zemlji u celini prevlast onih snaga koje mogu ostvariti korenite ustavne i društvene reforme, odnosno ciljeve definisane u Rezoluciji Tre?e vojvo?anske konvencije;

3. Tre?a vojvo?anska konvencija, u skladu sa ovakvim opredeljenjima, odlu?no podržava sve snažnije inicijative u Srbiji i Vojvodini da one narastaju?e politi?ke snage koje su se javno izjašnjavale protiv na?ina na koji je donesen važe?i Ustav i protiv njegove sadržine, zajedni?ki – u obliku ustavotvornog pokreta – pokrenu akciju za animiranje javnosti, lobiranje i pritisak na raspisivanje izbora za Ustavotvornu skupštinu i donošenje novog Ustava;

4. U?esnici Tre?e vojvo?anske konvencije, koji predstavljaju ve?inski deo onog vojvo?anskog bira?kog tela, koje je dalo bitan doprinos pobedi Borisa Tadi?a i stranka evropske opcije na poslednjim predsedni?kim, parlamentarnim, pokrajinskim i lokalnim izborima, o?ekuje da Predsednik Republike Srbije odgovorno ispuni svoja predizborna obe?anja i razmotri zalaganja, poruke i zahteve Druge i Tre?e vojvo?anske Konvencije; odnosno – da što pre pokrene inicijativu za promenu ustava i postizanje novog istorijskog dogovora na osnovu koga ?e Republika Srbija biti ustavno trajno ure?ena po meri njenog složenog bi?a i savremenih evropskih standarda;

5. Tre?a vojvo?anska konvencija ocenjuje da bi bilo celishodno da se Odlukom Skupštine APV obezbedi daleko ve?i stepen neposredne odgovornosti poslanika prema bira?ima, a ne samo prema politi?koj partiji koja ih je kandidovala;

6. Tre?a vojvo?anska konvencija o?ekuje punu podršku evropskih vlada, institucija i demokratskih me?unarodnih organizacija svojim zahtevima i opredeljenjima, jer ona pospešuju ostvarivanje stavova Londonske konferencije, Evropskog saveta, kao i Badinterove i Venecijanske komisije.
Aktivnu podršku i pomo? me?unarodne zajednice Tre?a vojvo?anska konvencija smatra?e doprinosom dugoro?noj stabilizaciji u regionu i zato dobrodošlom;

7. U?esnici Tre?e vojvo?anske konvencije izražavaju ?vrstu rešenost da istraju u svojim zalaganjima sve do njihovog demokratskog prihvatanja i punog ostvarivanja. Oni stoga obavezuju i ovlaš?uju dosadašnji Inicijativni odbor saziva?a da organizuje najdelotvornije oblike koordinacije i sadejstva u cilju politi?ke i me?unarodne promocije stavova i zalaganja završnog dokumenta Konvencije i da uspostave saradnju sa svim onim politi?kim snagama i institucijama u zemlji i u neposrednom okruženju, kao i sa onim u me?unarodnoj zajednici, koje mogu ubrzati njihovo ostvarivanje.

(Rezolucija je usvojena na Tre?oj vojvo?anskoj konvenciji, održanoj u Novom Sadu 20. decembra 2008. godine. Saziva?i Tre?e vojvo?anske konvencije su petnaestak politi?kih stranaka i nevladinih organizacija.)

Podelite ovu stranicu!