LARISA INIĆ: Od personalne autonomije do SAO Делвидек

15 Apr 2016

Kako Orban, Vučić i Pastor precrtavaju Vojvodinu

Posle izjave Petera Sijarta (jedan od najglasnijih tokom izbegličke krize u Mađarskoj, koji je uz pomoć Srbije izbeglički talas preusmerio Hrvatskoj, kako bi pomogao Karamarku da dođe na vlast), u kojoj je ustvrdio da bi, da je Mađar koji živi u Srbiji, glasao za Savez vojvođanskih Mađara, a da je Srbin, za SNS – mislili smo da više gadosti iz te iste kuhinje neće biti, bar neko vreme. Ako zaboravimo da je krajnje neprimereno da se ministar vanjskih poslova tako otvoreno politički deklariše za jednu političku opciju u susednoj državi, ta je izjava najavila nivo panike koju CEO firme Pastor & sin oseća pri samoj pomisli na mogućnost da izgubi vlast unutar zajednice.

Vučić, koji je u Suboticu retko navraćao, u ovoj se kampanji do najsevernijeg grada dovezao čak dva puta. Drugi put kako bi se našao sa Viktorom Orbanom, kolegom po funkciji, ali i proruskoj politici, koja je sve očiglednija i kod jednog i kod drugog, ma koliko je pakovali u evropski celofan. U dekorisanju tog celofana toliko se preteruje da je Viktor Orban svrstao Srbiju među srednjoevropske države. Čak je ocenio da Srednjoevropljani moraju podržavati jedni druge i pozvao Mađare da glasaju za SVM.

Ni sam Viktor Orban pre desetak godina nije mogao da spomene ovdašnje Mađare kao vojvođanske već kao “delvideki” (u slobodnom prevodu: oni iz južnih krajeva), sada su to odjednom Mađari koji žive u Srbiji, čuvenoj srednjoevropskoj tvorevini u kojoj se otvaraju zajedničke fabrike i povezuju narodi. Valjda je istim tim srednjoevropskim manirom odigrana i “spletka” sa Mađarskim pokretom, koji je diskreditovan optužbama za kriminalne radnje i eliminisan iz igre za republičku skupštinu.

Nasuprot Mađarskom pokretu, koji će u izborne okršaje samo za pokrajinsku i skupštine lokalnih samouprava, nalazi se sve usamljeniji, ali izuzetno moćan Pastor. Pred izbore su sa severa stigle i pare, raspoređivanjem pedeset milijardi forinti dobijenih od mađarske Vlade kupio je Pastor sve ono što se još uvek okuplja oko Saveza vojvođanskih Mađara, ali je činjenica da je u Mađarskoj kući u ulici Age Mamužića sve manje ukućana. Ipak, uz pomoć dva nacionalistička buldoga, on deluje nezaustavljivo u zavođenju mađarskog biračkog tela. Pitanje je samo koliko će ta igra da potraje? Osnivanjem Mađarskog pokreta, naime, Savez vojvođanskih Mađara napustilo je sve građansko i intelektualno, ali je biračko telo koje je odlaskom većine mlađih od šezdeset godina trbuhom za kruhom, u velikoj meri svedeno na starije ruralno stanovništvo. Na njih Pastor u ovom izbornom ciklusu još uvek može da računa, jer će manje-više po inerciji glasati za nekada najprestižniji brend vojvođanskih Mađara – SVM, ali je strah od mlađih birača, koji su se okrenuli novoj opciji ipak prevelik.

Otvaranjem pogona uz premijere dve države očigledno pokušava da dostigne svog političkog oca, nedavno preminulog Jožefa Kasu, koji je svojevremeno u Subotici ugostio Orbana (tada drugačijeg svetonazora) i Zorana Đinđića, ali je Pastor u tim pokušajima počeo više da liči na Mihalja Kertesa, Miloševićevog dežurnog Mađara. I tako smo stigli do suštine ove bizarne verzije bratstva i jedinstva. Kao i u slučaju Kertesa, lojalnost dežurnih Vučićevih Mađara svodi se na ono što vas u prvoj rečenici svakog kursa istraživačkog novinarstva nauče – tokove novca.

Ipak, ne bi bilo na odmet podsetiti na suštinu svakog manjinskog političkog bitisanja, manjinsku autonomiju. Onu personalnu, koja je bila okosnica politike Saveza vojvođanskih Mađara više niko i ne pominje. Zadovoljiće se Pastor i sa nekom vrstom SAO Делвидекa.

(Autonomija, Foto: Beta)